Canan, İstanbul’da yaşayan ve kamuda çalışan bir psikolog. 6 Şubat’tan sonra Malatya’ya görevlendiriliyor. Orada hem personelle hem de onların aileleriyle ilgileniyor. Onu en çok etkileyen şeylerden birinin, depremi yaşayan personelin vardiyalarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi olduğunu söylüyor. Oysa vardiya bitiminde dönecek bir evleri yok, kayıpları var, geçici yerlerde kalıyorlar. Buna rağmen işlerini sürdürmeye devam etmelerini “insanüstü bir durum” olarak tanımlıyor. Sanki iki ayrı hayatı aynı anda yaşıyor gibiydiler.

Sahadan ayrılırken personelin ona sorduğu bir soru aklında kalıyor: “Burada bu kadar şeyi gördükten sonra sen İstanbul’a, bir deprem bölgesine, nasıl döneceksin?” O günlerde iki farklı gerçekliğin aynı anda yaşandığını, ancak bunun çoğu zaman görülmediğini söylüyor. İnsanlar yaşadıklarını farklı şekillerde dışa vuruyordu ama duygularını konuşabilecekleri alanlar yoktu. Yeniden inşa süreci başlamış olsa da bunun bütüncül ilerlemediğini, geçmişin ve kayıpların hâlâ belirsizlik ve kaygı yarattığını vurguluyor. Pek çok insanın hâlâ sevdiklerinin izini, bir mezarı, bir yeri aramaya devam ettiğini anlatıyor.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.