Τι μας λένε πραγματικά οι θεές για τις γυναίκες, το σώμα, τη δύναμη, τη μητρότητα, την επιθυμία και τον φόβο μέσα στους αιώνες;

Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε από τις πρώτες Μεγάλες Μητέρες της προϊστορίας μέχρι τις θεές της αρχαίας Ελλάδας, τις μάγισσες του Μεσαίωνα, τις αγίες, τις «επικίνδυνες» γυναίκες και τις σύγχρονες γυναικείες ταυτότητες.

Η Άρτεμις, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη και η Μέδουσα δεν είναι απλώς μυθολογικές μορφές.

Είναι ψυχικοί χάρτες. Είναι τρόποι με τους οποίους κάθε εποχή προσπάθησε να εξημερώσει, να διαιρέσει, να λατρέψει ή να φοβηθεί το θηλυκό.

Στο 204ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Λάθη που κάνουμε στις απαντήσεις κριτικών», μιλάμε για ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την εικόνα, την αξιοπιστία και τη σχέση μιας επιχείρησης με τους πελάτες της: τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις online κριτικές.

Σήμερα, ο καταναλωτής δεν είναι απλώς «βασιλιάς». Έχει δημόσιο βήμα, άποψη, δύναμη και πολλές φορές μεγάλη αυστηρότητα. Μια αρνητική κριτική μπορεί να φανεί άδικη, υπερβολική ή ακόμα και κακόβουλη. Το λάθος όμως αρχίζει όταν η επιχείρηση απαντά παρορμητικά, αμυντικά ή μηχανικά.

Στο podcast αναλύουμε τα πιο συχνά λάθη: τις επιθετικές απαντήσεις, τα copy/paste μηνύματα, τη σιωπή, την άσκοπη εμπλοκή με τρολ, αλλά και την υποτίμηση των θετικών κριτικών.

Στόχος δεν είναι απλώς να «σβήσουμε τη φωτιά», αλλά να δείξουμε επαγγελματισμό, ψυχραιμία και πραγματική φροντίδα. Γιατί κάθε απάντηση σε κριτική δεν απευθύνεται μόνο στον πελάτη που την έγραψε, αλλά και σε όλους τους επόμενους που τη διαβάζουν.

Το παιδικό σχέδιο δεν είναι γρίφος για γρήγορες ερμηνείες, ούτε τεστ χαρακτήρα. Είναι ένας ζωντανός δρόμος εξέλιξης, σκέψης και δημιουργίας. Στο podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ο Κυριάκος Μούρτζης (δάσκαλος εικαστικών και συγγραφέας) συνδέει διεθνή έρευνα, πραγματικές εμπειρίες τάξης και σύγχρονες γονεϊκές αγωνίες, για να αποδομήσει μύθους και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τις παιδικές ζωγραφιές. Με απλή και ουσιαστική γλώσσα, κάθε επεισόδιο προσφέρει γνώση, πρακτικά εργαλεία και βαθύτερη κατανόηση, βοηθώντας τον ενήλικα να στηρίζει πιο συνειδητά το παιδί και να ενισχύει τη δική του έκφραση, τη σύνδεσή του με τον κόσμο και την εμπιστοσύνη στη μοναδική προσωπική του πορεία.

Επεισόδιο 1: Γιατί το παιδί μου ζωγραφίζει μόνο μουτζούρες;

Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, ξεκινάμε από την αρχή. Από εκεί που πραγματικά γεννιέται το παιδικό σχέδιο. Μέσα από τη διεθνή έρευνα, αλλά και όσα βλέπω καθημερινά στην τάξη ως δάσκαλος εικαστικών, ανακαλύπτουμε παρέα, γιατί η μουτζούρα δεν είναι απλώς ένα στάδιο που πρέπει να περάσει, αλλά η κατανόηση του παιδιού ότι μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο αυτό.

Θα μιλήσουμε για τη μη ελεγχόμενη, την ελεγχόμενη και τη συμβολική μουτζούρα, για το πώς διαφορετικά υλικά, επιφάνειες και κινήσεις χτίζουν τη βάση της δημιουργίας, και για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί σε αυτή τη φάση πέρα από διορθώσεις, άγχος ή βιασύνη.

Αν έχεις ποτέ κοιτάξει ένα παιδικό χαρτί και αναρωτήθηκες «Τι είναι αυτή η μουτζούρα;», τότε αυτό το επεισόδιο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις την αρχή της δημιουργίας.

Στο δέκατο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», που σήμερα είναι μονοθεματικό, ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Αν γυριζόταν τώρα η σειρά X-Files, θα ήταν τόσο επιτυχημένη όπως τότε; Θα τη βλέπαμε μέσα στις τόσες που κυκλοφορούν από τις πλατφόρμες; Θα ξεχώριζε;» «Σε ποιο κύκλο έπρεπε να τελειώσουν τα X-Files; Πότε βαρεθήκατε;» «Έχετε αγαπημένο/α επεισόδιο/α από τα X-Files;» Λοιπόν, ακούστε..

Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Στην ελληνική πρεμιέρα του βραβευμένου «Iwasastranger», της ταινίας μυθοπλασίας του BrandAndersen για την επικίνδυνη διάσχιση του Αιγαίου από πρόσφυγες και μετανάστες με βάρκες από τις ακτές της Τουρκίας, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης —που στην ταινία υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο, τον λιμενικό Κυριάκο Παπαδόπουλο, που έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από πνιγμό— γνώρισε τον Μοχάμεντ Λαμίνε Τραορέ, πρόσφυγα από τη Γουινέα.

Ο Μοχά, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, είχε φύγει από τη Γουινέα διωκόμενος από στρατιώτες του καθεστώτος Κοντέ και, μέσω Σενεγάλης και Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ισπανία τον Αύγουστο του 2019. Αντ’ αυτού, το μόνο που εισέπραξε από την ισπανική αστυνομία ήταν ξύλο και διά της βίας επιστροφή στην Τουρκία. Εκεί φυλακίστηκε, κατόπιν αποφυλακίστηκε και, μετά από διάφορες περιπέτειες, βρέθηκε στη Σμύρνη προσπαθώντας να περάσει, πληρώνοντας διακινητή, στην Ελλάδα.

Εφτά χρόνια αργότερα, με το χαρτί της άδειας παραμονής στην Ελλάδα επιτέλους στο χέρι, ο Μοχά διηγήθηκε τον Κωνσταντίνο πόσο κοντά στη δική του ιστορία ήταν ό,τι είχε δει μόλις στην οθόνη.

Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, ήρθαν και οι δύο στο στούντιο της AthensVoice για να μας αφηγηθεί ο Μοχά, μπροστά στην κάμερα και στα ελληνικά που έμαθε στο καμπ της Σάμου και της Ριτσώνας, τις περιπέτειές του στη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη· τον φόβο, την απελπισία, τον αποπροσανατολισμό. Αλλά και τους περίεργους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται κράτος και ιδιώτες στην Τουρκία, δημιουργώντας παράλληλες οικονομίες εκμετάλλευσης αλλά και αφομοίωσης προσφύγων και μεταναστών.

[Στο επόμενο μέρος: από τα νερά του Αιγαίου στην Αθήνα — οι περιπέτειες ενός ανθρώπου που αρχικά δεν ήξερε πού πέφτει η Ελλάδα και κατέληξε να επιτυγχάνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, να γράφεται στο πανεπιστήμιο, και να γίνεται μέντορας ασυνόδευτων προσφύγων στο καμπ της Σάμου.]

Συντελεστές
Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό.

Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami’s Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους.

Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες

O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το διαρκές αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, μέσα από κοινωνικές προσδοκίες, συγκρίσεις και προσωπικές ανασφάλειες. Με αφορμή εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις και την πίεση της εικόνας, αναλύουν πώς η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και τις επιλογές μας. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτοαποδοχής, της ενθάρρυνσης από τους ανθρώπους γύρω μας και της ανάγκης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.

Συντελεστές
Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα
Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio