Bu bölümde yine baş başayız.

Yıl sonuna yaklaşırken, 2025 boyunca bana eşlik eden Metis Ajandasından yola çıkarak aile kavramına bakıyoruz. Birhan Keskin’in “Bırak Bırak” şiiri, doğumdan yetişkinliğe uzanan bir hat boyunca; aileyi, okulu, bedeni, aşkı ve kayıpları düşünmemize alan açıyor. Lao Tzu’nun Tao Te Ching’inden 51. Ders, “Doğa, Yetiştirme” ise yeni bir bakış açısı ve öneri getiriyor; aile ile toplumun baskı ve şiddet içeren, zorunluluğa bağlı ilişkiler bütünü olmaktansa gönüllülük esasıyla bir araya gelen bireyler arasındaki iletişim ile kurulmasını sorguluyoruz.

Ayrıca Metis Ajandasının 2026 teması olan “Anlıyorsun değil mi?” başlığı üzerinden gelecek yılın bir iletişim yılı olmasını diliyoruz.

* İki çeviriden kaynaklandığını düşündüğüm farklılık, doğru dersi atlamamdan kaynaklanmış. Metis ajandasının alıntıladığı 10. Ders, "Teknikler" şu dizeler ile bitiyor:

Doğurmak, beslemek,

dünyaya getirmek ama sahiplenmemek,

eylemek ama karşılık beklememek,

yol göstermek ama hükmetmemek:

Budur akıl sır ermez güç.

52. Ders, “Doğa, Yetiştirme” ise şu dizelerle:

Sahiplenmeden sahip olmak,

karşılık beklemeden yapmak,

yönetmeden yol göstermek:

Budur akıl sır ermez güç.

Bir hatadan kaynaklansa da bu iki kıtayı beraber değerlendirmek anlamaya tesadüfen yardımcı olmuş.

Bu bölümde konuğum Can Büyükbaş

Müzik üretimine ara vermekten, alkolü bırakma sürecinden, hislerin donduğu bir yerden tekrar hayata temas etmeye doğru giden bir yolculuğu konuşuyoruz.

Bölümün merkezinde Can Büyükbaş’ın 2022’de yayımladığı “İtiraf” adlı şarkı ve Didem Madak’ın “Mutsuza Kim Bakacak?” şiiri var.

Bu bölüm “hep iyi olmak zorunda değiliz” diyen, arada durmayı savunan, karanlığı inkâr etmeden yaşamaya devam etmenin mümkün olduğunu hatırlatan bir sohbet.

Artı Bir Şiir’in ilk solo bölümüne hoş geldiniz.

Behçet Necatigil’in “şiir burçları” olarak adlandırdığı üç yaratım döneminden — gurbet, hasret ve hikmet — yola çıkarak, şairin hikmet dönemine geçişine denk gelen “Nilüfer” şiirini okuyor ve üzerine düşünüyoruz.

Necatigil’in 1962 tarihli Nilüfer şiirinde tekrar eden “almışlar” sözcüğü üzerinden; erişimin kalmadığı gençliği ya da arzu nesnesini konuşuyoruz.

Şiirin son dörtlüğünde imlenen Hero ve Leandros mitini hatırlıyoruz.

Hemen ardından, Attilâ İlhan’ın 1954 tarihli “Pia” şiirini okuyor; ulaşılamayan arzu nesnesini düşünmeye devam ediyoruz.

Okunan şiirlerin tam metinlerine artibirsiir.com üzerinden ulaşabilirsiniz.

Yeni bölümler, şiir paylaşımları ve duyurular için bizi Instagram’dan da takip edebilirsiniz.

Haftaya görüşmek üzere 🤍