Canan, İstanbul’da yaşayan ve kamuda çalışan bir psikolog. 6 Şubat’tan sonra Malatya’ya görevlendiriliyor. Orada hem personelle hem de onların aileleriyle ilgileniyor. Onu en çok etkileyen şeylerden birinin, depremi yaşayan personelin vardiyalarına hiçbir şey olmamış gibi devam etmesi olduğunu söylüyor. Oysa vardiya bitiminde dönecek bir evleri yok, kayıpları var, geçici yerlerde kalıyorlar. Buna rağmen işlerini sürdürmeye devam etmelerini “insanüstü bir durum” olarak tanımlıyor. Sanki iki ayrı hayatı aynı anda yaşıyor gibiydiler.

Sahadan ayrılırken personelin ona sorduğu bir soru aklında kalıyor: “Burada bu kadar şeyi gördükten sonra sen İstanbul’a, bir deprem bölgesine, nasıl döneceksin?” O günlerde iki farklı gerçekliğin aynı anda yaşandığını, ancak bunun çoğu zaman görülmediğini söylüyor. İnsanlar yaşadıklarını farklı şekillerde dışa vuruyordu ama duygularını konuşabilecekleri alanlar yoktu. Yeniden inşa süreci başlamış olsa da bunun bütüncül ilerlemediğini, geçmişin ve kayıpların hâlâ belirsizlik ve kaygı yarattığını vurguluyor. Pek çok insanın hâlâ sevdiklerinin izini, bir mezarı, bir yeri aramaya devam ettiğini anlatıyor.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.

Yeşim, İstanbul’da yaşayan bir psikolog. Afet alanındaki yolculuğu Elazığ depremi ve Suriye savaşı sonrası göçlerle başlıyor. 6 Şubat’tan sonra önce Maraş’a, ardından Hatay’a giderek sahada çalışıyor. Maraş’ta bir medikal ekiple köy köy dolaşıp psikolojik ilk yardım verdikleri günlerden birini özellikle hatırlıyor. Katıldığı bir cenaze mevlütünde, Mersin’den gelen ve depremde bütün ailesini kaybeden, kendi yaşlarında bir kadınla tanışıyor. Onunla konuşurken zorlandığını, empati kurarken bunun istemeden sempatiye dönüştüğünü fark ettiğini söylüyor. “Bu benim de başıma gelebilirdi,” düşüncesinin o anın ağırlığını daha da artırdığını anlatıyor.

Bugün sahada değil, uzaktan takip ediyor. Aradan geçen zamana rağmen insanların hâlâ afet koşullarında yaşamaya çalıştığını vurguluyor. Bu yaşam mücadelesinin içinde, kaybedilenlerin yanı sıra yeni adaletsizliklerle de baş etmek zorunda kaldıklarını söylüyor. İnsanların hâlâ afetin içinde bırakıldığını, dışarıdan tanık olup bir şey yapamamanın da başka bir çaresizlik duygusu yarattığını dile getiriyor.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.

Tuğba, İzmirli bir psikolog ve yüksek lisans öğrencisi. Depremden sonra çalıştığı kurumla Hatay’a geliyor ve bir süre sahada çalışıyor. 6 Şubat’a dair konuşurken kendini iki yerde bulduğunu söylüyor: Afetin doğrudan öznesi olmamanın eksikliğiyle ve tanık olmanın taşıdığı sorumlulukla. Bu yüzden bugün yaşadıklarını, “tanık olan” yerinden aktardığını vurguluyor.

İlk saha deneyimi İzmir depremiydi; Hatay’a gelirken zihninde buradan referansla bir çerçeve kurduğunu, ancak sahaya vardığında her şeyin değiştiğini anlatıyor. Herkesin aynı niyetle, aynı amaçla orada olmadığını fark etmenin onu sarstığını söylüyor. İzmir’e döndüğünde ise uzaktan bilinenle sahada yaşanan arasındaki uçurum daha da görünür oluyor. Zaman geçtikçe her şeyin daha iyiye gideceğini düşünürken, bunun gerçekleşmemesi onu en çok şaşırtan şeylerden biri oluyor.

Tuğba’ya göre en büyük sorun, gerçek öznelere temas etmeden deprem bölgesine dair doğru bilgiye ulaşılamaması. Gündemin hızla değiştiğini, bölgenin sesinin duyulmadığını söylüyor. Yaşananları en doğru şekilde, orada yaşayanlardan dinlemenin hayati olduğunu vurguluyor. Tanık olanların sorumluluğunun da tam burada başladığını ekliyor: Bu sesin duyulmasına, aktarılmasına ve kaybolmamasına destek olmak.

Çizmeliler Podcast’inin bu bölümü, APP – Afet Psikolojisi Eğitim Modülü (APEM) kapsamında Bursa’daki ileri düzey kış tatbikatı sırasında, Bursa’da tatbikat alanında kaydedilmiştir.