Siedzieli w swoim stałym miejscu, ale tym razem rozmowa miała zupełnie inny ton. Konflikt z Dawidem zbliżał się do końca, choć nie tak, jak ktokolwiek się tego spodziewał. W powietrzu unosiło się napięcie, jakby każdy z nich czekał na ten jeden decydujący moment, który zadecyduje o przyszłości ich grupy.

— To już nie jest jak dawniej, co? — zapytał Znicz, patrząc na Dawida, który nerwowo obracał puszkę energetyka w dłoniach.

— Nie jest, ale nie znaczy, że musi tak zostać. — Dawid spojrzał na nich poważnie. — Nie chcę, żeby to tak się skończyło.

Mateusz przyglądał mu się przez chwilę, jakby ważył każde jego słowo. Wiedział, że Dawid jest mistrzem gadania, ale tym razem musiał pokazać coś więcej niż tylko dobrą gadkę.

— A co z twoją dziewczyną? Dalej zamierzasz stawiać wszystko na nią?

Dawid westchnął, odwracając wzrok. Wiedział, że to pytanie padnie i nie miał na nie dobrej odpowiedzi.

— Nie chodzi o wybór między nią a wami. Chodzi o to, że pogubiłem się w tym wszystkim. Ale wiem jedno – chcę wrócić do gry. Jeśli mi pozwolicie.

Znicz zerknął na Mateusza, po czym obaj spojrzeli na Dawida. W ich spojrzeniach nie było już takiej wrogości, jak wcześniej. Zostawało jednak pytanie – czy mogą mu zaufać?

— To nie takie proste. — Mateusz pokręcił głową. — Nie wystarczy powiedzieć, że chcesz wrócić. Musisz coś zrobić.