Duygusal yemeden söz etmişken, aslında duygusal açlıktan da söz ediyor olabiliriz.Hangi duygular bizi ani yeme ataklarına itiyor olabilir? Bu duyguların göstermeye çalıştığı temel ihtiyaçlar nelerdir? Belki de “all we need is love” mıdır? Aç olan midemiz mi yoksa guruldayan duygularımız mı? Bu ihtiyaçları karşılamak için neler yapabiliriz? Tüm bu soruları tartıştığımız dördüncü bölümümüzle sizlerleyiz, keyifli dinlemeler.

Yemekle ilişkiden söz ederken duygusal yeme ve duygulardan söz etmemek olmuyor çünkü hepsi birbiri ile ilişkili. Peki, gerçek açlık (fiziksel açlık) ile duygusal açlığı nasıl ayıracağız? Hepimizin diline pelesenk olan “duygusal yeme” nedir, nasıl tanımlarız? Neden duygusal yeriz? Duygusal yiyen herkesin yemekle ilişkisi anormal midir yoksa kendisinde bir sorun mu var? Yemekle ilişkinin normal olması ne demek, tek bir yeme davranışı mümkün mü? Ya da herkes duygusal yer mi yoksa sadece sorunu olanlar mı duygusal yer? Peki, ne yapabiliriz? Mindfulness bir çözüm olabilir mi? Tüm bunlara cevap aradığımız, tartıştığımız üçüncü bölümümüzle sizlerleyiz. Yardımı olması adına önerdiğimiz kaynaklar ve sorularınız için:

1. Mindfulness: Zıvanadan Çıkmış Bir Dünyada Huzur Bulmak İçin 8 Haftalık Bir Rehber - Türkçe Meditasyon Seslendirmeli
2. Gabor Mate - Vücudunuz Hayır Diyorsa

Söz konusu beslenme ve bağ kurma ise anne karnı, emziklilik ve ek gıda süreçlerinden başlamak gerekir diye düşündük. Annemiz bizi ne ile besledi? Burada hem annenin genel beslenme örüntüsü hem de bize aktardığı duygular kıymetli ve hatta bazı çalışmalar gösteriyor ki taaa o zamanlar yeme davranışımıza ve dopamin sistemimize etki edebiliyor. Bize sorarsanız çılgınca ve çok değerli. Rahimde ne ile yıkandık; Kortizol mu yoksa Serotonin mi? Dengeli mi beslendik, tek tip mi? Ve bunlar bizi nasıl etkileme potansiyeline sahip?