Onthou jy nog die liedjie “Nobody likes me, everybody hates me, I guess I’ll eat worms!”

Die liedjie gee nogal weer hoe baie mense voel. Oor hulself. Hoeveel mense voel niemand is lief vir hulle nie. Hulle voel onwaardig. Hulle kan nie eens dink dat iemand van hulle sal hou nie.

Die evangelie van Jesus Christus vertel ‘n heel ander storie oor ons. Ons is kosbaar in God se oë. Hy kies om ons lief te hê, ten spyte van al ons foute en tekortkominge.

Ek praat vandag met jou oor: ONTDEK – OF HERONTDEK – DIE HART VAN GOD VIR JOU

‘n Pa stap ‘n vertrek binne en sien sy geliefde kind. Die pa se gesig verhelder. Hy glimlag breed. Die kind weet: My pa is bly om my te sien. Want die pa is inderdaad bly om sy kind te sien. Sy gesig sê vir die kind: Ek is so lief vir jou. Jy beteken so baie vir my! Kom hier na my toe. Ek het jou só gemis! Jy is vir my so spesiaal.

Dit is die prentjie wat opgeroep word deur die woorde in die bekende priesterlike seën opgeteken in Numeri 6:25 AFR1953: die Here sal sy aangesig oor jou laat skyn en jou genadig wees..

Ons mis die trefkrag in die meeste vertalings. Dis moeilik om die volle Hebreeuse betekenis te verwoord in ‘n ander taal.

Die New Living Translation kom naby. May the Lord smile on you and be gracious to you.

Dis God se hart vir jou. Ek deel graag ‘n paar gedagtes hieroor met jou.

In die Griekse mitologie is daar die storie van Sisyfus, die stigter en koning van Korinte (Efyra). As mens was hy aanmatigend en arrogant, en die gode straf hom. In die onderwêreld kry hy die taak om ‘n groot rots teen ‘n bult uit te stoot, en net soos hy amper bo is, dan rol die rots al die pad terug, en dan moet hy oor begin. So hou dit vol, dag vir dag, tot in ewigheid. Stoot. Amper daar. Tevergeefs. Stoot. Amper daar. Tevergeefs.

Sisyfus se straf beskryf so baie mense se lewens. Alles wat hulle doen, voel vir hulle tevergeefs. Sonder die seën van die Here op ons lewens rus daar ‘n groot tevergeefsheid oor alles wat jy aanpak.

Dis wat Salomo ons leer in Psalm 127:1-2 (NLV).

“As die Here die huis nie bou nie, is die bouers se arbeid tevergeefs. As die Here die stad nie beskerm nie, waak die wagte tevergeefs. 2Tevergeefs werk julle so hard, van vroegoggend tot laatnag, soos julle swoeg om te bestaan. Maar vir hulle wat Hy liefhet, gee Hy dit in hulle slaap.”

Jy is welkom om saam met my hieroor te besin.

Katarina die Grote, keiserin van Rusland het in 1787 ’n grootskaalse inspeksiereis onderneem langs die Dnieper River. Die reis is gereël deur Grigory Alexandrovich Potemkin (Potjomkin), een van Katarina se mees vertroude staatsmanne, wat haar wou beïndruk met sy bestuur van die provinsies. Dit word vertel dat Potjomkin vals papier- of kartondorpe langs die rivier opgerig het om Katarina doelbewus te mislei. Miskien het hy nie regtig so ver gegaan nie, miskien het hy. Daar is teenstrydige sienings hieroor. Wat wel gebeur het: • Bestaande dorpe is skoongemaak, versier en verfraai • Boere is soms bymekaar gebring om bevolkingsdigtheid te suggereer • Feesvieringe, seremonies en toneelspel is gebruik Dis duidelik hy wou haar beïndruk. Die uitdrukking “’n Potjomkin-dorp” het ’n vaste plek in Europese tale gekry as metafoor vir: ’n Bedrieglike vertoon wat ’n minder aantreklike werklikheid verbloem. Die vraag vir elkeen van ons is die volgende: Is my navolging van Christus niks meer as ‘n papierdun voorgee of is dit eg? Kom dit uit my hart uit omdat ek regtig glo dat Jesus Christus die Here is? Wie jy regtig dink Jesus Christus is, is al wat regtig saak maak. Want wat jy glo oor Jesus Christus gaan bepaal hoe jy gaan leef.

https://www.facebook.com/francois.bredenkamp