عنوان ترانه: لالا لالا (نخواب)

خواننده: شهیار قنبری

ترانه‌سرا: شهیار قنبری

آهنگساز: شهیار قنبری

تنظیم‌کننده: عبدی پاک‌نهاد

سال انتشار: ۱۳۷۲

نام آلبوم: سفرنامه

سبک: موسیقی اعتراضی / دکلمه-ترانه

ناشر: شرکت کتاب (Ketab Corp)

این ترانه در تضاد با ماهیت سنتی لالایی سروده شده است. در حالی که لالایی برای خواباندن است، در اینجا با تکرار نخواب، درواقع یک لالایی بیدارباش میباشد.

این اثر به دلیل لحن حماسی و تشویق به ایستادگی همواره به عنوان نمادی از مقاومت مدنی و نه گفتن به تقدیرگرایی شناخته می‌شود.

لالا لالا دیگه بسه گل لاله؛

بهار سرخ امسال مثل هرساله…

هنوزم تیر و ترکش قلبو میشناسه؛

هنوزم شب زیر سرب و چکمه میناله!

نخواب آروم گل بی‌خار و بی‌کینه؛

نمیبینی نشسته گوله تو سینه

آخه بارون که نیست رگبار باروته؛

سزای عاشقای خوب ما اینه…

نترس از گوله‌ی دشمن گل لادن؛

که پوست شیره پوست سرزمین من!

اجاق گرم سرمای شب سنگر؛

دلیل تا سپیده رفتن و رفتن…

نخواب آروم گل بادوم ناباور؛

گل دل نازک خسته گل پرپر…

نگو باد ولایت پرپرت کرده؛

دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر…

دوباره قد بکش تا اوج فواره؛

نگو این ابر بی‌بارون نمیزاره!

مث یار دلاور نشکن از دشمن؛

ببین سر میشکنه تا وقتی سر داره

نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم؛

نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم!

کتابای سفیدو دوره میکردیم؛

که فکر شب کلاهی از نمد باشیم…

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب؛

نگو کو تا دوباره بپریم از خواب

بخون با من نترس از گوله‌ی دشمن؛

بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب!

نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره؛

نگو تقدیر ما صد تا گره داره…

به پیغام کلاغای سیاه شک کن؛

که شب جز تیرگی چیزی نمیاره…

نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره؛

نخواب وقتی که خون از شب سرازیره!

بخون وقتی که خوندن معصیت داره؛

بخون با من بیا تا من نگو دیره…

سکوت شیشه های شب غمی داره؛

ولی خشم تو مشت محکمی داره!

عزیز جمعه های عشق و آزادی؛

کلاغ پر بازی با تو عالمی داره…

عزیز جمعه های عشق و آزادی؛

کلاغ پر بازی با تو عالمی داره…

نخواب ای حسرت سفره گل گندم؛

نباش تو دالونای قصه سردرگم!

نخواب رو بالش پرهای پروانه؛

که فریاد تو رو کم دارن این مردم…

لالا لالا دیگه بسه گل لاله

صدای شاعر

شعر اول



▨ نام شعر: تبعیدی خویش

▨ شاعر: شمس لنگرودی

▨ با صدای: شمس لنگرودی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

دوستانِ من

انگار حرف‌هایتان شنود می‌شود

از شادی نگویید

از آرامش نگویید

سرنوشتتان را، باد بر شن‌های کویر می‌نویسد

که سرگردانیتان پایانی ندارد.

آیا جهنم نامِ دیگر این جهان نیست؟

و زندان نامِ دیگرِ قلبِ من؟

بچه‌های عزیز

چشم‌های بی‌پناه شما کافیست

که گلوله‌ها گریان، به کارخانۀ خود برگردند

و سربازخانه‌ها

بدل به مغازۀ اسباب‌بازی شوند

قلب نازکتان

دریاچۀ اشک است

و یگانه پناهِ شما

پیراهنِ مادران شما

دوستانمان،

ببخشید ما را،

ما تبعیدی خویشیم،

و در تن خود غریبیم

شعر دوم

▨ نام شعر: حکایت دریاست زندگی

▨ شاعر: شمس لنگرودی

▨ با صدای: شمس لنگرودی

▨ پالایش و تنظیم: شهروز

آرام باش عزیز من

آرام باش.

حکایت دریاست زندگی،

گاهی درخشش آفتاب،

برق و بوی نمک،

ترشح شادمانی،

گاهی هم فرو می‌رویم،

چشم‌هایمان را می‌بندیم،

همه‌جا تاریکی است.

آرام باش عزیز من

آرام باش،

دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم

و تلالو آفتاب را می‌بینیم

زیر بوته‌ای از برف

که این دفعه

درست از جایی که تو دوست داری طالع می‌شود.

برای هفته سوم دیماه 1404

اولین روز بعد از پایان حکومت دیکتاتوری نیکلاس مادورو در ونزوئلا

عنوان ترانه: سال (سال سال)

خواننده: هایده (معصومه دده‌بالا)

ترانه‌سرا: هدیه (لیلا کسری)

آهنگساز: انوشیروان روحانی

تنظیم‌کننده: انوشیروان روحانی

سال بازنشر رسمی: ۱۳۶۶

نام آلبوم: شب عشق

سبک: پاپ کلاسیک

ناشر: شرکت ترانه

بازنشر: کالکتس رکوردز

هنوز به یاد خونه همه دلامون خونه

هرگز باور نداشتیم دنیا اینجور بمونه

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

هنوز به یاد خونه همه دلامون خونه

هرگز باور نداشتیم دنیا اینجور بمونه

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

وای دل چه خونه، از کار این زمونه

حسرت کشیدن سخته خدا میدونه

وای وای خدایا دلزده از خوشیها

با هم چه آتش زدیم ما به آشیونه

هنوز به یاد خونه همه دلامون خونه

هرگز باور نداشتیم دنیا اینجور بمونه

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

وای دل چه خونه از کار این زمونه

حسرت کشیدن سخته خدا میدونه

وای وای خدایا دلزده از خوشیها

با هم چه آتش زدیم ما به آشیونه

هنوز به یاد خونه همه دلامون خونه

هرگز باور نداشتیم دنیا اینجور بمونه

سال سال این چند سال

امسال پارسال پیارسال

هر سال میگیم دریغ از پارسال

با احترام به احوالات امروزه مردم ایران

هفته دوم دیماه ۱۴۰۴