Η Μαρία μπορεί να μην έχει διαβεί ακόμη το κατώφλι της εμμηνόπαυσης αλλά είναι πλήρως ενημερωμένη για το στάδιο αυτό που αφορά τη γυναίκα. Διαβασμένη, προετοιμασμένη και έτοιμη να αγκαλιάσει αυτή τη φάση της ζωής της όταν την επισκεφθεί. Η Μαρία μιλά για τα στερεότυπα και πως αυτά «πνίγουν» μια γυναίκα όπως επίσης αναφέρθηκε και στο γεγονός πως μια γυναίκα πολλές φορές είναι δακτυλοδεικτούμενη από μια άλλη γυναίκα και πως αυτό της μοιάζει ανεξήγητο.

Θεωρεί πως το ανδρικό φύλο είναι εντελώς ανίδεο σε ό,τι αφορά την εμμηνόπαυση και πως αυτό θα πρέπει να αλλάξει γιατί η γυναίκα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη. Καταθέτει το προσωπικό της βίωμα σε ό,τι αφορά την αρνητική κριτική που έχει δεχθεί στο παρελθόν η οποία όσο δυνατή και αν προσποιήθηκε πως είναι, την πλήγωσε βαθιά.

Η Βαλέρια βρίσκεται στο στάδιο της περιεμμηνόπαυσης. Η νέα αυτή φάση της ζωής της, της έχει φερθεί με το γάντι όπως παραδέχεται η ίδια καθώς τα συμπτώματα που βιώνει μέχρι στιγμής δεν την έχουν επηρεάσει σημαντικά. Θεωρεί πως ενώ ως κοινωνία έχουμε κάνει κάποια βήματα προς τα εμπρός για την άρση των προκαταλήψεων γύρω από τις ορμονικές αλλαγές που βιώνουν οι γυναίκες, , παραδοσιακές αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην κοινωνική μας συμπεριφορά δεν συμβαδίζουν, σε ό,τι αφορά την πλήρη αποδοχή του γυναικείου φύλου, σε κάθε φάση της ζωής του.

Αν πριν ήταν πριγκίπισσα, τώρα είναι βασίλισσα διότι έχει περάσει σε άλλο στάδιο, εκείνο που της επέτρεψε να αποδεχτεί καλύτερα τον εαυτό της, να νιώθει πως έχει να αποδείξει λιγότερα στους γύρω της και να μπορέσει να κάνει μια καλύτερη ενδοσκόπηση ακούγοντας το σώμα αλλά και την ψυχή της.

Η Μαριάννα Τουμασάτου περιγράφει με πάσα ειλικρίνεια την έλευση της εμμηνόπαυσης στη ζωή της καθώς επίσης και όλα τα στάδια των ορμονικών μεταβολών που βίωσε. Η ίδια καταθέτει πως ήταν μια εφιαλτική οκταετία κατά την οποία παρατηρούσε τόσο τον εσωτερικό της κόσμο να κλονίζεται αλλά και την εξωτερική της εμφάνιση να επηρεάζεται.

Συνδέει την διακοπή της περιόδου της και την αρχή της εμμηνόπαυσης με την ασταθή υγεία του πατέρα της περιγράφοντας δύο σώματα σε μια ψυχή. Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Η Μαριάννα Τουμασάτου περιγράφει με πάσα ειλικρίνεια την έλευση της εμμηνόπαυσης στη ζωή της καθώς επίσης και όλα τα στάδια των ορμονικών μεταβολών που βίωσε. Η ίδια καταθέτει πως ήταν μια εφιαλτική οκταετία κατά την οποία παρατηρούσε τόσο τον εσωτερικό της κόσμο να κλονίζεται αλλά και την εξωτερική της εμφάνιση να επηρεάζεται. Συνδέει την διακοπή της περιόδου της και την αρχή της εμμηνόπαυσης με την ασταθή υγεία του πατέρα της περιγράφοντας δύο σώματα σε μια ψυχή.

Το σωματικό της βάρος έγινε θέμα σχολιασμού σε τηλεοπτικές εκπομπές, πράγμα το οποίο ενώ ήθελε να την αφήσει ανεπηρέαστη, τελικά δημιούργησε μια πληγή. Επιφανειακή ναι μεν, αλλά πληγή. Τονίζει πως οι άνθρωποι δεν κρίνονται από την ηλικία, παρόλα αυτά, οι ρόλοι που της ανέθεταν άλλαξαν όσο εκείνη άλλαζε ηλικιακό πεδίο.

Η Ιωάννα μεγάλωσε με ένα μεγάλο «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ». Αυτό ήταν απόρροια τόσο του κηδεμόνα που έπρεπε να φοράει 22 ώρες το 24ωρο λόγω μυοσκελετικών προβλημάτων όσο και των στερεοτύπων της πατριαρχικής κοινωνίας. Ένας άνθρωπος που μέσα από την ακινησία της λόγω του κηδεμόνα, έμαθε να σιωπεί(κυρίως εκεί που δεν έπρεπε) αλλά και να παρατηρεί.

Έχει αισθανθεί ντροπή πολλές φορές στη ζωή της και έχει υποτιμηθεί. Η ψυχοθεραπεία της έμαθε να οροθετείται και να μιλά. Φυσικά η τέχνη έδρασε και δρα ως σανίδα σωτηρίας, συμπληρώνοντας την ψυχοθεραπεία της. Μέχρι στιγμής δεν της έχει προκύψει κάποια συνθήκη σχεσιακή που να την εμπνεύσει για να κάνει ένα παιδί, ενώ θαυμάζει τις γυναίκες εκείνες που συνδυάζουν και δουλειά και παιδιά.

Η Άντα ενώ μεγάλωσε σε ένα σπίτι με δύο πολύ δυναμικές γυναίκες, τη μητέρα και τη γιαγιά της, της έλειπε η ανδρική παρουσία, αυτή του πατέρα της, λόγω του χωρισμού των γονιών της, πράγμα που ένιωσε ως έλλειψη, μετέπειτα στη ζωή της. Για ερωτική της σχέση δεν έχει πάει ποτέ σε ψυχοθεραπευτή.

Για όλα τα άλλα ναι. Της έχει κοστίσει πολύ το γεγονός ότι δεν μπορούσε να θέσει όρια, ενώ στα 40 της χρόνια, κατάλαβε ότι είναι «εντάξει» να μην ταιριάζει με όλους το οποίο έδρασε πολύ απελευθερωτικά. Θεωρεί πως ο γάμος είναι project και πως η ίδια απελευθερώθηκε μετά το γάμο διότι ήταν για εκείνη μια μορφή επιβεβαίωσης την οποία τελικά χρειαζόταν. Θεωρεί, πως μπορεί να μην ήρθε σε αυτή τη ζωή για να κάνει παιδιά.

Η Βαλέρια μεγάλωσε μέσα σε πολλά στερεοτυπικά κουτάκια. Χωρίς να μπορεί να προσάψει με σαφήνεια ευθύνες στους γονείς της, αναγνώρισε μεγαλώνοντας πως όλοι κάνουν λάθη, άθελά τους και αποφάσισε να κοιτάξει το μέσα της στην ηλικία των 40 της ετών, διότι ένιωθε κενή.

Ενώ βίωσε μια πολύ όμορφη εγκυμοσύνη, μετά τη γέννηση του γιού της, βίωσε μια πολύ σκοτεινή περίοδο, εκείνη της επιλόχειου κατάθλιψης όπου κανείς δεν μπορούσε να την καταλάβει, ούτε το επέτρεπε η ίδια. Δεν επέτρεψε ούτε να φανεί και δεν ζήτησε και βοήθεια.

Ο πατέρας του παιδιού της σήκωσε τα χέρια ψηλά όταν γεννήθηκε το μωρό, λάθος που παραδέχτηκε μετέπειτα στην ίδια. Ήταν μια πολύ σωστή μητέρα, όπως εξομολογείται η ίδια χωρίς όμως να αντλεί χαρά από αυτό κατά τη διάρκεια της επιλόχειου κατάθλιψης και μάλιστα αυτό το τραυματικό βίωμα ήθελε να το «διορθώσει», με την επιθυμία να φέρει στον κόσμο και άλλα παιδιά, πράγμα το οποίο δεν έγινε διότι με τον τωρινό της σύντροφο, ναι μεν υπήρχε η πρόθεση αλλά δεν θέλησε να μπει σε διαδικασία εξωσωματικών και δεδομένης της ηλικίας της δεν ήθελε να ρισκάρει στο να δημιουργήσει θέμα υγείας στο μελλοντικό της παιδί, ή στην ίδια.

Η Ζέτα Δούκα, σε αυτήν την κουβέντα, προχωρά σε μια εξομολόγηση που αφορά στην ψυχή, το σώμα, την έλλειψη αγάπης που βίωσε ως παιδί και το κακό που έκανε στον εαυτό της, τόσο στο σώμα της όσο και στο μέσα της, βαδίζοντας στους σκοτεινούς δρόμους των Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής. Στα 15 της μπήκε στον λαβύρινθο των συγκεκριμένων εθισμών και βγήκε στα 26. Μετά από ένα βίαιο βουλιμικό επεισόδιο αποφάσισε πως θα τραβήξει την πρίζα σε αυτό που βίωνε.

Στα 40 της, μπόρεσε πλήρως να απολαύσει το φαγητό της, ενώ σήμερα έχοντας περάσει και ξεπεράσει τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής, αναγνωρίζει πως όλα τα πράγματα χρειάζονται το χρόνο τους για να μπορέσουν να γίνουν κομμάτι του παρελθόντος. Μιλά με υπερηφάνεια για το δεύτερο «παιδί» της, το Κέντρο Ημέρας «ΑΝΑΣΑ» που φυσικά στόχο έχει να προλάβει κάθε άτομο που νοσεί από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής προτού να είναι πολύ αργά.