6 Şubat’ın 3. yılında Antakya'ya dair gözlemlerimi Fayn için kaleme aldığım "Yerinde gurbette olmak" yazısı, Tuğçe Tezer'le Şehir Defteri'nin yeni bölümüne dönüştü. Tüm kalbimle, Antakya'ya ve Antakya'nın iyileşmesine bir faydası olmasını diliyorum. Bu programı Antakya'dan dinleyen dostlarım başta olmak üzere, tüm (kökten ve kendinden) Antakyalı olanlara selamlarımla.

"İnsanın büyüdüğü, yaşadığı, bildiği mekanın tanımsız ve yabancı bir hâl alması “yerinde gurbet” hâlini ifade eder. Orada olduğumuz hâlde, artık orada hissetmediğimiz bir gurbet hâli. İşte Antakyalılar, 6 Şubat’tan beri bunu yaşıyor çünkü şimdiki Antakya bildikleri Antakya değil."

📸 • Salih Kerimoğlu

Milyonlarca insan her sabah aynı “geceye” uyanıyor. Peki, saatlerimiz bize gündüzü söylerken, şehir neden hala geceyi yaşıyor? Bugün Şehir Defteri’ne; güneşin bizden nasıl çalındığını not düşüyor ve beraber soruyoruz: Güneş nereye kayboldu?

Şehir Defteri’nin bu sayfasında, içinde yaşadığımız "ucuz hayatlar coğrafyası"nda her geçen gün daha da derinleşen "cezasızlık" meselesinin yaşam alanlarımızı ve yaşamımızı nasıl daralttığını, sevgili Av. Berrin Demir’le konuşuyoruz. Konuğumuz, senelerdir iş cinayetleri ve işçi hakkı mücadeleleri başta olmak üzere gönüllü avukatlık yapan bir hukukçu.

Cezasızlık istisna ve sistem hâli arasında bugünlerde giderek sisteme yakınsıyor. Peki böyle bir dönemde cezasızlık kültürünü birey-toplum-devlet ekseninde nasıl değerlendirebiliriz? Bu sorunun gölgesinde, 11. Yargı Paketi'nin 27. Maddesiyle aşılması muhtemel vicdan, adalet ve toplum eşiğini anlamaya çalışıyoruz.

Cezasızlık apaçık bir gerçek, adalet uzak bir hayal, gelecek epey karanlık görünse de; adalet ufkumuzun tesis edilmesinden yana umudumuz, yerinde sapasağlam duruyor 🌿