Uzun bir aradan sonra ses ediyorum, buralara ugramayali birhayli oldu. Özlemisim....

Uzun yillar yara aldim, hem yakinlarimdan hemde, arkadasliklarimdan. Ne yanlisti? Ne eksikti? Ya da neden ben böyle düsünüyordum. Bu podcast da digerlerinde de oldugu gibi anlatirken kendimi daha iyi anladigim, dönüp baktigimda yolumun acildigi bir konu ile karsindayim. Yorumlarin cok degerli hepsini okuyorum. Kendine cok kiyi bak ve daima yolda ol

Bu bölümde konuşacak cok seyim varken aklima hicbirseyin gelmemesi ile kendime nasıl yüklendiğimi ve bu yükü taşırken aslında başka bir yol keşfettiğimi paylaşıyorum. Konuşamadığım anlarda içeriye dönüp baktim ve fark ettim ki yazmak da benim bir varoluş biçimim. Bu da benim bir parçam. Kendimi yalnızca yaparak değil, yazarak da ifade edebileceğimi kabul ettiğim bu yolculukta, belki sen de kendine dair bir şeyler bulabilirsin. Hazırsan, birlikte bu keşfi paylaşalım.

Uzun yillar kendimin farkinda olmadan yasamisim. Bu üzerime öyle bir yapismiski cikarmasi cok zor oldu ve ara sirada giydiyim bir kiyafet gibi. Yine ben olmaya calistigim anlardan birinde hissettigim o ``Sen Olmak güvensizdir`` alarminin calmasi ile basladi.