بعضی رؤیاها فقط یک آرزو نیستن؛ تبدیل می‌شن به مسیری که برای رسیدن بهش بارها تلاش می‌کنی، زمین می‌خوری، دوباره بلند می‌شی و ادامه می‌دی.
توی قسمت نهم چمدان باز، با جویان همراه می‌شیم؛ کسی که همراه همسرش زهرا، از ایران به کانادا مهاجرت کرده و امروز ونکوور رو خونه خودش می‌دونه.
از روزهایی حرف می‌زنیم که جویان هنوز توی ایران بود و خیابون‌های ونکوور رو با گوگل‌مپ می‌گشت، از ریجکتی‌ها و تلاش برای رسیدن به رؤیا، تا شروع زندگی از صفر، کار کردن زیر بارون و ساختن آینده‌ای که همیشه تصورش می‌کرد.
توی این گفت‌وگو از مهاجرت دونفره، دلتنگی خانواده، حس تعلق، تفاوت انتظار و واقعیت و اهمیت انتخاب آگاهانه صحبت می‌کنیم.
آیا می‌شه از مهاجرت با تمام سختی‌هاش راضی بود؟ آیا ممکنه جایی هزاران کیلومتر دورتر از زادگاهت، بیشتر از هر جای دیگه‌ای بهت حس خونه بده؟
این قسمت داستان یک انتخابه؛ انتخابی که با امید شروع شد و با تلاش به واقعیت رسید.
🎙️ چمدان باز، پادکست اِلی و مازیار
🧳 هر چمدان یک داستان داره و این داستان‌ها اینجا روایت می‌شن.
اگه شما هم مهاجرت کردید و دوست دارید داستانتون رو با ما و شنونده‌های چمدان باز به اشتراک بذارید، از طریق اینستاگرام برامون پیام بفرستید

گاهی مهاجرت فقط رفتن از یک کشور به کشور دیگه نیست؛ گاهی درست وقتی فکر می‌کنی بالاخره جایی جا افتادی، زندگی دوباره مجبورت می‌کنه چمدونت رو ببندی.
در قسمت هشتم «چمدان باز» با نگار همراه می‌شیم؛ کسی که مسیر مهاجرتش از ایران شروع شد، به اوکراین رسید، از امارات گذشت و دوباره به آلمان ختم شد.
قرار بود اوکراین فقط یک توقف کوتاه در مسیر رسیدن به آلمان باشه، اما همه‌چیز طور دیگه‌ای پیش رفت. یاد گرفتن یک زبان جدید، شروع دوباره‌ی کار، ساختن یک زندگی تازه و بعد اتفاقی که یک سفر ۱۴ روزه رو به خداحافظی ناخواسته با خونه‌ای تبدیل کرد که سال‌ها برای ساختنش تلاش کرده بود.
از اوکراین تا امارات و آلمان، نگار از تفاوت فرهنگ‌ها و زندگی و کار در این سه کشور می‌گه؛ از تصمیم‌هایی که همیشه طبق برنامه پیش نرفتن و از حرفه‌ای که هر بار در یک کشور جدید دستش رو گرفت و کمکش کرد دوباره از نو شروع کنه.
سه کشور، چند زبان، چند فرهنگ و چند بار شروع دوباره.

این بار «چمدان باز» از آلمان به رومانی باز می‌شود. 🇷🇴🧳
در قسمت هفتم با یک دانشجوی ایرانی در شهر تیمیشوارا همراه می‌شویم؛ کسی که رومانی انتخاب اولش برای مهاجرت نبود، اما در نهایت این کشور تبدیل شد به بخشی از مسیرش برای ساختن آینده‌ای متفاوت.
از این حرف می‌زنیم که چرا گاهی مقصد اول، مقصد نهایی نیست؛ هزینه‌های تحصیل و زندگی چقدر می‌توانند مسیر مهاجرت را تغییر دهند و آیا رومانی می‌تواند برای بعضی مهاجرها بیشتر از یک مقصد، سکوی پرتابی برای مرحله بعدی زندگی باشد؟
از زندگی دانشجویی، زبان رومانیایی، دوست پیدا کردن، تفاوت‌های فرهنگی و برخورد مردم گرفته تا دلتنگی، استقلال و سختی شروع دوباره؛ حتی از مهاجرت در روزهایی که شرایط ایران و بسته شدن پروازها و اینترنت، رفتن را به تجربه‌ای کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی تبدیل کرده بود.
و در نهایت به یک سؤال مهم می‌رسیم:
اگر رومانی مقصد نهایی نباشد، چمدان بعدی کجا باز خواهد شد؟