چطور می‌توانیم در حالی که درونمان میدان جنگ است، در محیطی کار و زندگی کنیم که کاملاً در صلح و بی‌خبری است؟این اپیزود درباره‌ی یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های مهاجرت در زمان بحران است: "ناهماهنگی با محیط" و "دردِ دیده نشدن".وقتی محیط اطراف، آینه‌ی درستی برای غمِ بزرگ ما نیست، ما دچار سرخوردگی و انزوا می‌شویم. احساس می‌کنیم فریادمان زیر آب خفه شده است.

در این قسمت، به این خشم و تنهایی اعتبار می‌دهیم و یاد می‌گیریم که به جای تلاش بیهوده برای فهماندن درد به دیگران، چطور با تکنیک سوماتیک "حباب محافظ"، یک فضای امن درونی برای سوگواری خودمان بسازیم، حتی در میانِ جمع.

تمرین این جلسه: ایجاد مرز انرژی (The Bubble Boundary).

تا حالا احساس کرده‌اید که خندیدن، غذا خوردن، یا حتی نفس کشیدن در هوای امن، نوعی خیانت به کسانی است که در خطر هستند؟

بسیاری از ما وقتی از کانون بحران دور می‌شویم، دچار نوعی فلجِ عاطفی می‌شویم. فکر می‌کنیم اگر ما هم خودمان را محروم کنیم، اگر ما هم زجر بکشیم، به آن‌ها وفادار مانده‌ایم.اما حقیقت این است: یک انسان که از شدت عذاب وجدان در خودش مچاله شده، انرژی لازم برای حمایت را ندارد.

در این اپیزود می‌خواهیم با هم به این احساس سنگین نگاه کنیم. نه برای اینکه سرکوبش کنیم، بلکه برای اینکه بفهمیم این درد ریشه‌ای از عشق دارد و چطور می‌توانیم آن را به جای «خودزنی»، به کانالی برای «اتصال» و فرستادن انرژی مثبت به عزیزانمان تبدیل کنیم.

در این اپیزود می‌شنوید:

• تحلیل احساس گناه بازمانده (Survivor's Guilt) از نگاه سیستم عصبی.

• چرا وقتی قبیله ما درد می‌کشد، بدن ما دچار خطا می‌شود؟

• تمرین تنفسی و سوماتیک برای باز کردن فشردگی قفسه سینه و ارسال عشق.

این فایل برای کسانی است که می‌خواهند با حفظ سلامت روان خود، حامی آگاه‌تری برای سرزمینشان باشند.

تا حالا شده حس کنی دستت به هیچ‌جا نمی‌رسه و از شدت ناتوانی می‌خوای دیوارها رو چنگ بزنی؟در شرایط بحرانی، بدن ما کلی انرژی آزاد می‌کنه تا "بجنگه"، اما چون ما دوریم و کاری از دست‌مون برنمیاد، این انرژی تبدیل به "خودخوری" و "لرزش" می‌شه.در این اپیزود کوتاه، یک تکنیک فیزیکی ساده اما عمیق رو انجام می‌دیم تا به بدن یادآوری کنیم: "من ناتوان نیستم، من قدرت دارم."جای امنی پیدا کن و آماده باش که با هم دیوارها رو هل بدیم.